Blog - Morry Krispijn waagt de sprong

Blog - Morry Krispijn waagt de sprong

Morry Krispijn | Do 12 aug 2010

Afgelopen zomer is er genoeg te doen geweest op het gebied van dans in Den Haag. Morry Krispijn van Salsaventura vertelt over het Salsa Beach Festival in Scheveningen, waar hij samen met 5-voudig wereldkampioen salsa dansen Oliver Pineda een grote sprong waagde.

Vrijdag 9 t/m 11 juli 2010 organiseerden wij het Salsa Beach Festival. Drie dagen lang wordt de Pier van Scheveningen dan omgebouwd tot een waar dansparadijs; een Salsa en Zouk dansparadijs wel te verstaan. Nu was dit alweer de 7e editie en ondanks de weinige voorbereidingstijd verliep het geheel vlotjes en wederom zagen we veel tevreden bezoekers komen en gaan. Dat kon ook moeilijk anders want dit jaar hadden we niemand minder dan de 5-voudig wereldkampioen salsa dansen op bezoek: Oliver Pineda.
 
Oliver is van Chilieense oorsprong en woont en werkt in Australie. Daar is hij een grootheid. Regelmatig op tv in programma’s als Dancing with the Stars, so you think you can Dance etc… en niet als deelnemer… nee, als jurylid. Zeg maar de Gordon van Australië maar dan een heel stuk sympathieker en slimmer ;-). Oliver gedraagt zich het gehele weekend opvallend rustig. Zeer beheerst, relaxed, niet overdreven… kortom; wel prima eigenlijk.
 
De zondag heeft altijd iets magisch. Ik merk aan mezelf dat ik altijd wat emotioneel ben door de vermoeidheid en mij vooral overladen voel door dankbaarheid dat het er weer bijna opzit. Geen nare verrassingen dit jaar. In een soort van afsluitende fase begroet ik Oliver met de bekende Salsa handshake en een chest-touch. ‘How are you… are you ok… etc..’. Morry, zegt hij, i am going to Bungy and I am going to invite all the students to watch me. Er vallen een paar seconde stilte. Sorry, what are you going to do? Oliver herhaalt zijn zin en nu verschijnt er een brede glimlach, ietwat onzeker op zijn gezicht. Well, you better wait till after the workshops men… you still have to work ;-). Ok, zegt hij, I will wait if you jump as well. Ok, zeg ik, Deal. Oliver loopt tevreden weg alsof dit vanaf meet af aan zijn plan was.  
 
Damn! Na een paar minuten tref mijzelf omhoog kijkend bij de Bungy aan en mijn maag gaat alle kanten op als ik de volgende springer omhoog zie gaan. Dat ding is hoog!
 
Ik loop terug, roep tegen mijn collega’s dat ik een kwartier met rust gelaten wil worden en zonder me af. Mijn hart gaat als een gek tekeer en ik probeer mijzelf tot rust te manen wat niet echt goed schijnt te lukken. Oliver staat inmiddels in zijn les bedenk ik mij. Die gast is cool!
Ik herinner mij een oefening uit een NLP training van Anthony Robbins waarbij hij de deelnemers over hete kolen laat lopen. Dat is het!

Ik begin mij de oefeningen voor de geest te halen en zie mijzelf voor het vuur staan. Het geheel duurt ongeveer 15 minuten als ik vol energie en vastberadenheid weer bij de receptie kom. ‘Waar is Oliver?’ hoor ik mijzelf als een soort ontwaakte Tarzan vragen. Oliver zit op zijn gemak, volledig ontspannen op een stoel naar de springers te kijken. Olivers workshop is klaar. ‘Let’s go man’ zeg ik stoer ‘that jump is Bull Shit’. Oliver ziet een geheel ander Morry en ik ben zelf ook aardig verbaasd over mijn nieuwe verschijning merk ik.
 
We tekenen het roze formulier waarop iets staat over overlijden en voor ik weet ga ik, geheel in sm-tuigje omhoog. Ik overzie het strand zoals je dat alleen vanuit het vliegtuig ziet lijkt het. De wind is enorm en het bakje begint aan alle kanten te schudden alsof we straks bij Petrus aan kunnen kloppen. De dame in het bakje is al zeker een minuut tegen me aan het praten. Haar verre echo komt dichterbij. ‘Hoor je me’? Zegt ze aandringend. ‘Ja hoor, Bull Shit’, zeg ik opnieuw. Ze kijkt me enigszins verbaasd aan en zegt: ‘Ok, je mag je omdraaien en als ik tot 3 tel dan spring je’.  Ok, dat is niet veel tekst voor iemand die op het punt staat iemand een sprong van 60 meter hoogte te laten maken. Iets meer motivational speaking zou geen kwaad kunnen.

Ik draai me om en ik doe wat je nooit moet doen. Ik kijk naar beneden. Het bakje lijkt boven de Pier zelf te hangen en ik kan me niet voorstellen hoe ik dat gebouw kan ontwijken tijdens mijn val. ‘Niet nadenken, niet nadenken, Bull Shit’ gaat door me heen. ‘Zoals je nu je rechterhand vast hebt, doe dat ook maar met links’ hoor ik de dame in het bakje tegen me zeggen. Ik volg haar instructies en ik begin het gevoel te krijgen dat ik ga vallen. ‘Fuck.. dit is HOOG. Opnieuw: Bull shit, this jump is Bull shit’.
 
Ze telt. 1, 2, 3. De tellen 5,6, 7 zouden  van nature moeten komen maar die komen niet. In plaats daarvan verschijnt een glimlach op mijn lippen. ‘deze is voor jou’. En ik spring.
Het moment dat dan volgt luidt een absoluut NU in van stilte. Een plek waar alles is en niets is. Mijn lichaam zweeft, hangt, valt en schiet weer omhoog. Ik ziet het touw, strand, bakje, mijn moeder, Oliver en iedereen aan mij voorbij komen. Weer een val, weer touw, nu de Pier, de bezoekers van de Pier… het geheel begint, weliswaar ondersteboven, herkenbaar te worden.
 
Pas aan de grond wordt de extase nog groter. Blijdschap van overleving, overwinning en alles tegelijk. Nu zou ik je eigenlijk moeten vertellen hoe ik tot die kracht kwam maar als je dat wilt weten moet je het maar even laten weten. Dan zal ik het verhaal vervolgen vanaf de hete kolen.
 
Nu is Oliver aan de beurt. 5-voudig wereldkampioen salsa dansen. Oliver oogt ineens wat onzeker en eenmaal boven zie ik hem steeds verder in het bakje gaan staan. To make a long story short: Oliver staat 10 minuten bovenaan zonder te springen! En ik zie Oliver vooral heel veel naar beneden kijken. En net als iedereen het heeft opgegeven en we verwachten dat hij het verzoek indient hem aan de grond te zetten is daar…de sprong. Een ontlading volgt van een gigantische vloekpartij (in het Engels weliswaar) en we zijn allemaal diep onder de indruk.
 
Damn! Als je 10 minuten op zo’n hoogte hebt gestaan is springen allesbehalve natuurlijk. Oliver sprong en overwon niet alleen zichzelf maar ook alle toeschouwers die hem al hadden opgegeven. Een kampioen waardig.
 
En nu het bijzondere; Zowel Oliver als ik kwamen als twee andere mensen naar beneden. Alsof de sprong ons een gemeenschappelijk leven had gegeven. Alles voelde die zondag anders. En toen de Spanjaarden hun beslissende goal tegen Nederland maakte in drie minuten voor tijd kon ik maar een ding denken: Bull Shit!

Bekijk hier de pagina van Salsaventura.

Geen reacties

Laat een reactie achter

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

meer berichten

Interview Nicky van Cleef, danser bij Isabelle Beernaert

Za 22 nov 2014

In GLASS worden dans, muziek en videoprojectie op bijzondere wijze geïntegreerd. Een uniek decor voegt een nieuwe dimensie toe aan de voorstelling. Emoties, de kracht van Isabelle haar creaties, worden versterkt door het buitengewone gebruik van video.

“To Look Life In The Face, To Know It For What It Is, To Love It For What It Is, And Then, To Put It Away”. In Glass neemt Isabelle Beernaert het publiek mee met haar gedachtes over de onvermijdelijke onvolkomenheden en het mooie van de mens. Den Haag Danst sprak met een van de dansers van Isabelle Beernaert: Nicky van Cleef!

Interview met Anne van Gorp over de Young Talent Performance

Wo 19 nov 2014

Tijdens de Young Talent Performance op dinsdag 25 en woensdag 26 november 2014 dansen leerlingen en HBO-studenten van de Dansvakopleiding van het Koninklijk Conservatorium repertoire van Nederlands Dans Theater in Korzo. Deze talenten zijn in de leeftijd van 14 tot 20 jaar. Nederlands Dans Theater, het Korzo theater en het Koninklijk Conservatorium slaan in dit project na een succesvolle editie in 2013 voor de tweede keer de handen ineen om zich sterk te maken voor talentontwikkeling.

Den Haag Danst sprak met Anne van Gorp, student aan het Koninklijk Conservatorium over de Young Talent Performance.

Here we live and now

Zo 2 nov 2014

Dat ‘Den Haag danst’ zoemt al een tijdje rond. Springplank voor veel Haagse choreografen is het jaarlijkse dansevent Here we live and now. Met dit festival vieren Korzo en Nederlands Dans Theater het choreografische talent dat deze stad rijk is. Ieder jaar krijgen vier makers – wonend of werkend in Den Haag - de opdracht een nieuw kort werk te maken. De vier stukken worden in een afwisselend, avondvullend programma aan het publiek gepresenteerd.

De vier choreografen die Leo Spreksel (Korzo) en Paul Lightfoot (NDT) dit jaar hebben uitgenodigd zijn: Wubkje Kuindersma, Fernando Hernando Magadan, Antonin Comestaz en Rutkay Öznipar. Alle vier kijken ze erg uit naar deelname aan het festival en om zichzelf aan het publiek te presenteren.

Kandam Ostinato

Do 16 okt 2014

Indiase dans op muziek van Simeon ten Holt’s Canto Ostinato, hoezo dat?!
Kalpana Raghuraman blogt over haar nieuwe voorstelling Kandam Ostinato.

India Dans Festival 2014

Di 7 okt 2014

India Dans Festival 2014

Vanaf 15 oktober tot en met 1 november staat Den Haag weer in het teken van de India. De vierde editie van het India Dans Festival staat in het teken van Hanuman, de bekende koning der apen uit het Indiase verhalende gedicht Ramayana.