Blog - Net zo lekker
“Het is net als dansen,” zei de formule-coureur toen ik hem vroeg naar zijn liefde voor autoraces. Ik schreef zijn antwoord lachend in mijn kladblok. Ik wist wat hij bedoelde, want zelf had ik exact deze zin gebruikt na mijn laatste duik in de Caribische Zee. Ik overwoog even om dit citaat in koeienletters boven het artikel over autoracen te zetten. Maar begreep ik eigenlijk echt wel wat hij ermee bedoelde?
Over de golven in Scheveningen zeggen ze het ook; dat je er zo lekker mee kunt dansen. Dat hoor je dan uit de mond van blondgebleekte/bruinverbrande surfer. En een vriendinnetje van het VWO zei ooit heel poëtisch: “We smolten helemaal samen, alsof we dansten,” over haar eerste keer. Hoewel ik wist dat ze schaamteloos overdreef, voelde ik een steek van jaloezie.
Wie iets vergelijkt met dansen, bedoelt dat datgene moeiteloos ging, en dat hij of zij één was iets anders. De spreker geeft de ervaring een randje van vrijheid, van vreugde, en stopt er iets muzikaals, ritmisch in. Euforie zelfs.
Zo bekeken, is iedereen een danser. Of je nu met je fiets over het kruispunt crosst, je skateboard over het Spuiplein manoeuvreert of een voetbal door het Zuiderpark schiet; de werkwoorden fietsen, skateboarden en voetballen worden allemaal vervangen door 'dansen'. Jij danst naar school, hij danst naar kantoor en wij dansen samen door Den Haag. De hele stad wordt één groot podium en iedereen is euforisch.
Zou een echte danser het zelf wel eens zeggen? Na een achthonderdste repetitie of een spannende première, terwijl hij de tape van zijn geforceerde voeten afwikkelt of de pijn uit een geblesseerde knie laat masseren: “Het ging zo lekker, het was net als dansen.” Natuurlijk niet, het was niet 'net als', maar gewoon dansen. Punt. Maar zal hij, de professional, die vergelijking überhaupt gebruiken? Of begrijpen? Denkt hij bij het werkwoord niet vooral aan, inderdaad, werk, pijn, zweten in de spotlights en afwijzingen na audities? De professionele danser wekt de illusie van lichtvoetigheid en euforie, maar zijn dans is niet de dans die de coureur, surfer of verliefde puber danst, zijn dans is werk.
Alle dansers die ik in mijn leven sprak, meestal in interviewsituaties zoals met de coureur, vertelden dat ze niet zonder konden. 'Dans is mijn leven' en 'als ik niet dans ga ik dood' noteerde ik dan. Dat dans hen gelukkig maakte, zou ik nooit durven zeggen, maar niet dansen zou hen in ieder geval ongelukkig maken.
Iedereen, heel Den Haag, danser én niet-danser, heeft het nodig om zich af en toe euforisch te voelen en moeiteloos voort te bewegen op de muziek van het leven. Toen ik dat begreep, wist ik dat de uitspraak van de coureur niets zei over autoracen. Dans gaat niet over auto's, het gaat over leven en soms zelfs overleven. Zijn uitspraak hoop ik vaak te citeren en hij heeft een mooie plek in het artikel gekregen. Maar geen koeienletters.
meer berichten
Het tarten van de zwaartekracht
Haar dansers schieten door glazen wanden heen, gaan de strijd aan met betonblokken en ijzeren balken, werpen zich tegen muren op of lopen er horizontaal van af, en vliegen op alle mogelijke manieren door de ruimte. ‘Extreme action choreographer’ Elizabeth Streb tart de natuurwetten om zo de grenzen van dans ingrijpend te verleggen. Met haar groep opent de Amerikaanse komende zomer de Culturele Olympiade van de Olympische Spelen in Londen. Holland Dance Festival strikte haar om nog net daarvoor haar Nederlandse debuut te maken.
Interview: Schuberts Winterreise als dansvoorstelling
De Winterreise van Franz Schubert is een zoektocht naar de kern van het bestaan in 24 liederen. De Braziliaanse choreograaf Samir Calixto voegde aan zang en pianospel dans toe. Het stuk gaat in première tijdens Holland Dance 2012. Interview met Calixto en pianist Rudolf Jansen.
Waarom ik?
Hij zou een jaar in Nederland blijven. Maar na 25 jaar is Tim Persent er nog steeds en weet, met zijn unieke bewegingsstijl en toneelpersoonlijkheid, nog altijd alle aandacht naar zich toe te ‘zuigen’. Reden voor het Holland Dance Festival om hem, bij wijze van jubileumcadeau, de kans te geven een eigen programma samen stellen: A Dance Concert. Persent: “Dat voelt, in deze tijden van bezuinigingen, wel een beetje als ‘extravaganza’.”
Kalpana Raghuraman over Towards Dawn
Bekijk hieronder het interview dat Josanne Buiting van Korzo had met choreografe Kalpana Raghuraman.
De Indiase Kalpana Raghuraman gaat angst en pijn vol te lijf in het duet Towards Dawn. Met twee moderne dansers uit Burkina Faso maakt ze een duet over de overlevingsstrategieën van de moderne mens. Want wat doe jij als je ergens niet bij hoort? En als je niet veilig of geliefd voelt? We zoeken bij voorkeur connectie en comfort via seks, eten, drank en andere verslavingen. Maar bouwen ook met het grootste gemak een 'sociaal' virtueel leven. Kalpana brengt haar Indiase achtergrond samen met het bewegingsmateriaal van de twee dansers en stapt in een rauw en dynamisch duet weg van dit vluchtgedrag.
Een heilige of een symbool voor alles wat fout is?
‘Een adembenemende collage van tekst, beweging, muziek, licht, beeld, betekenis en emotie.’ Zo werd Bill T. Jones’ Fondly Do We Hope… Fervently Do We Pray in de Amerikaanse pers onthaald. De veelvuldig gelauwerde Jones is dit jaar, met twee producties, een van de hoofdgasten van het Holland Dance Festival. Naast het door het leven en de nalatenschap van Abraham Lincoln geinspireerde Fondly danst zijn groep ook Body Against Body, een imponerende serie duetten uit de tijd dat Jones met zijn partner Arnie Zane de New Yorkse dansscene veroverde.
Geen reacties