Blog - Net zo lekker

Over de golven in Scheveningen zeggen ze het ook; dat je er zo lekker mee kunt dansen. Dat hoor je dan uit de mond van blondgebleekte/bruinverbrande surfer. En een vriendinnetje van het VWO zei ooit heel poëtisch: “We smolten helemaal samen, alsof we dansten,” over haar eerste keer. Hoewel ik wist dat ze schaamteloos overdreef, voelde ik een steek van jaloezie.

Wie iets vergelijkt met dansen, bedoelt dat datgene moeiteloos ging, en dat hij of zij één was iets anders. De spreker geeft de ervaring een randje van vrijheid, van vreugde, en stopt er iets muzikaals, ritmisch in. Euforie zelfs.

Zo bekeken, is iedereen een danser. Of je nu met je fiets over het kruispunt crosst, je skateboard over het Spuiplein manoeuvreert of een voetbal door het Zuiderpark schiet; de werkwoorden fietsen, skateboarden en voetballen worden allemaal vervangen door 'dansen'. Jij danst naar school, hij danst naar kantoor en wij dansen samen door Den Haag. De hele stad wordt één groot podium en iedereen is euforisch.

Zou een echte danser het zelf wel eens zeggen? Na een achthonderdste repetitie of een spannende première, terwijl hij de tape van zijn geforceerde voeten afwikkelt of de pijn uit een geblesseerde knie laat masseren: “Het ging zo lekker, het was net als dansen.” Natuurlijk niet, het was niet 'net als', maar gewoon dansen. Punt. Maar zal hij, de professional, die vergelijking überhaupt gebruiken? Of begrijpen? Denkt hij bij het werkwoord niet vooral aan, inderdaad, werk, pijn, zweten in de spotlights en afwijzingen na audities? De professionele danser wekt de illusie van lichtvoetigheid en euforie, maar zijn dans is niet de dans die de coureur, surfer of verliefde puber danst, zijn dans is werk.

Alle dansers die ik in mijn leven sprak, meestal in interviewsituaties zoals met de coureur, vertelden dat ze niet zonder konden. 'Dans is mijn leven' en 'als ik niet dans ga ik dood' noteerde ik dan. Dat dans hen gelukkig maakte, zou ik nooit durven zeggen, maar niet dansen zou hen in ieder geval ongelukkig maken.

Iedereen, heel Den Haag, danser én niet-danser, heeft het nodig om zich af en toe euforisch te voelen en moeiteloos voort te bewegen op de muziek van het leven. Toen ik dat begreep, wist ik dat de uitspraak van de coureur niets zei over autoracen. Dans gaat niet over auto's, het gaat over leven en soms zelfs overleven. Zijn uitspraak hoop ik vaak te citeren en hij heeft een mooie plek in het artikel gekregen. Maar geen koeienletters.