Interview - Choreografe Krisztina de Châtel
Choreografe Krisztina de Châtel (1943) wordt beschouwd als La Grande Dame van de Nederlandse dans. Ze heeft ruim 55 choreografieën en twee dansfilms op haar naam staan. Zo'n twee jaar geleden stopte ze met haar Dansgroep Krisztina de Châtel om samen met Itzik Galili een nieuw dansgezelschap te beginnen: Dansgroep Amsterdam. Naast hun eigen producties maken zij ieder voorjaar een avondvullend combinatieprogramma met steeds wisselende, internationale gastchoreografen. Maar ook jong talent krijgt een kans bij Dansgroep Amsterdam.
Waarom ben je de samenwerking aangegaan met Itzik Galili?
In Amsterdam heb je veel dansgezelschappen die gebaseerd zijn op één choreograaf of op één stijl, bijvoorbeeld Anouk van Dijk of LeineRoebana. Maar wat ontbrak was een repertoiregezelschap. Den Haag heeft dat wel met het Nederlands Dans Theater. Nu ik samenwerk met Itzik Galili kunnen we in ons dansprogramma een breder scala aan het publiek presenteren. Begin 2007 heb ik samen met Ann van den Broek en Conny Janssen een programma gemaakt onder de naam de Danscombinatie, dat toen trouwens in Theater aan het Spui in première is gegaan. Dat was zo'n groot succes dat we avond aan avond een volle bak hadden. Nu met Dansgroep Amsterdam merken we precies hetzelfde. Juist dat Itzik en ik zo verschillend zijn, maakt het interessant. Itzik en ik werken samen met verschillende gastchoreografen waardoor we op één avond een heel gevarieerd programma bieden. In de eerste voorstelling van Dansgroep Amsterdam Fier! werkten we met Monique Duurvoort en Mark Baldwin, afgelopen seizoen met Raak hadden we een stuk van Liat Waysbort en in april 2011 maakt de Griekse choreograaf Andonis Foniadakis een stuk voor ons nieuwe programma LE(E)F.
Is het lastig om de artistieke leiding van een gezelschap te delen met iemand die artistiek heel anders is?
Het contrast tussen Itzik en mij zorgt ervoor dat we elkaar aanvullen en biedt veel nieuwe mogelijkheden. We versterken elkaar en vullen elkaar aan. Dat was vroeger ook zo bij Het Nationale Ballet: de hele expressieve stukken van Rudi van Dantzig en de abstracte, sobere stukken van Hans van Manen waren echt een supercontrast en daar hadden ze zelfs met Toer van Schaijk een derde in het artistieke team voor wie beeldende kunst heel belangrijk was. Ik vind juist dat de verschillen het interessant maken. Hoewel die bij Het Nationale Ballet toen wel heel extreem waren.
Is de stijl van jouw choreografieën veranderd sinds je Dansgroep Amsterdam hebt opgericht?
Mijn stijl is niet veranderd, maar ik werk nu wel met meer dansers. Als ik nu aan de slag ga heb ik meer keus. Dat is heel leuk en ik vind het een uitdaging om nu werk te maken voor tien dansers in plaats van zes. Itzik was dat wel gewend, die maakte al choreografieën voor tien dansers en had daarnaast nog stagiairs die meedansten. Het biedt mij de mogelijkheid om ook stukken te maken met meer dansers op het toneel. Maar het blijft altijd spannend.
Waaraan moeten jonge choreografen voldoen om een kans te krijgen bij Dansgroep Amsterdam?
Een choreografie maken is niet zozeer het punt. Het gaat er om dat je je onderscheidt. Dat je een eigen stijl neerzet. Eigenheid is in één woord het belangrijkste en dat is ook meteen het moeilijkste. Vanwege de uitputtingsslag die White Horse neerzette in hun voorstelling Trip viel dit collectief mij meteen op. Juist dat alsmaar blijven doorgaan vind ik fascinerend. Het is een hele heftige dans waarin voor een groot gedeelte met open mond gedanst wordt. Dat is heel zwaar om te doen voor een danser. Oorspronkelijk danste White Horse het zelf met z'n drieën. Het zijn creatieve mensen met veel discipline en ze hebben tijdens hun choreografie-opleiding ook een aantal dansvakken gevolgd. Het leek mij interessant om dit stuk uit te voeren met 9 à 10 professionele dansers van Dansgroep Amsterdam. Die zijn technisch veel sterker, ze beheersen alle danstechnieken. Het resultaat is te zien in oktober tijdens VIEWTURE in een dubbelprogramma met een stuk van de choreografe Giulia Mureddu. Zij heeft al eerder werk gemaakt destijds bij Dansgroep Krisztina de Châtel. Ik heb haar gevraagd opnieuw een stuk te maken, dit keer voor een groter team van vaste dansers, als een volgende stap in haar carrière.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Voorstellingen van Dansgroep Amsterdam in Den Haag
Dansgroep Amsterdam is dit theaterseizoen met twee voorstellingen te zien in Theater aan het Spui:
VIEWTURE (choreografieën van White Horse en Giulia Mureddu)
vrijdag 8 oktober 2010, 20:30 uur
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Het interview met Krisztina de Châtel werd gehouden door Martijn Westerop en verscheen oorspronkelijk in het magazine van Theater aan het Spui. De foto van Krisztina de Châtel en de twee dansers is gemaakt door Maurice Haak van het Haags Uitburo.
meer berichten
Het tarten van de zwaartekracht
Haar dansers schieten door glazen wanden heen, gaan de strijd aan met betonblokken en ijzeren balken, werpen zich tegen muren op of lopen er horizontaal van af, en vliegen op alle mogelijke manieren door de ruimte. ‘Extreme action choreographer’ Elizabeth Streb tart de natuurwetten om zo de grenzen van dans ingrijpend te verleggen. Met haar groep opent de Amerikaanse komende zomer de Culturele Olympiade van de Olympische Spelen in Londen. Holland Dance Festival strikte haar om nog net daarvoor haar Nederlandse debuut te maken.
Interview: Schuberts Winterreise als dansvoorstelling
De Winterreise van Franz Schubert is een zoektocht naar de kern van het bestaan in 24 liederen. De Braziliaanse choreograaf Samir Calixto voegde aan zang en pianospel dans toe. Het stuk gaat in première tijdens Holland Dance 2012. Interview met Calixto en pianist Rudolf Jansen.
Waarom ik?
Hij zou een jaar in Nederland blijven. Maar na 25 jaar is Tim Persent er nog steeds en weet, met zijn unieke bewegingsstijl en toneelpersoonlijkheid, nog altijd alle aandacht naar zich toe te ‘zuigen’. Reden voor het Holland Dance Festival om hem, bij wijze van jubileumcadeau, de kans te geven een eigen programma samen stellen: A Dance Concert. Persent: “Dat voelt, in deze tijden van bezuinigingen, wel een beetje als ‘extravaganza’.”
Kalpana Raghuraman over Towards Dawn
Bekijk hieronder het interview dat Josanne Buiting van Korzo had met choreografe Kalpana Raghuraman.
De Indiase Kalpana Raghuraman gaat angst en pijn vol te lijf in het duet Towards Dawn. Met twee moderne dansers uit Burkina Faso maakt ze een duet over de overlevingsstrategieën van de moderne mens. Want wat doe jij als je ergens niet bij hoort? En als je niet veilig of geliefd voelt? We zoeken bij voorkeur connectie en comfort via seks, eten, drank en andere verslavingen. Maar bouwen ook met het grootste gemak een 'sociaal' virtueel leven. Kalpana brengt haar Indiase achtergrond samen met het bewegingsmateriaal van de twee dansers en stapt in een rauw en dynamisch duet weg van dit vluchtgedrag.
Een heilige of een symbool voor alles wat fout is?
‘Een adembenemende collage van tekst, beweging, muziek, licht, beeld, betekenis en emotie.’ Zo werd Bill T. Jones’ Fondly Do We Hope… Fervently Do We Pray in de Amerikaanse pers onthaald. De veelvuldig gelauwerde Jones is dit jaar, met twee producties, een van de hoofdgasten van het Holland Dance Festival. Naast het door het leven en de nalatenschap van Abraham Lincoln geinspireerde Fondly danst zijn groep ook Body Against Body, een imponerende serie duetten uit de tijd dat Jones met zijn partner Arnie Zane de New Yorkse dansscene veroverde.
Geen reacties